Amusement life
Negligence and denial are the narrow borders between salvation and torment; In addition, our defense mechanism and cover against what is hard and bitter. However, simultaneously, we ignore the wreckage we have hidden under the wings of joy.
The adornment of misfortunes with colored curtains resembles the blood that flows in our veins. It delights us. It is as if life is a winning game with no possibility of loss, a game we do not take seriously. Rules of the game do not agitate anyone! If we do not take suffering and bitterness as a joke, we will give up playing and will not be able to prevail.
We do not fall, because we are equipped with a denying mechanism.
We do not fall, because we play
Music: @fouad.samiei
Negligence and denial are the narrow borders between salvation and torment; In addition, our defense mechanism and cover against what is hard and bitter. However, simultaneously, we ignore the wreckage we have hidden under the wings of joy.
The adornment of misfortunes with colored curtains resembles the blood that flows in our veins. It delights us. It is as if life is a winning game with no possibility of loss, a game we do not take seriously. Rules of the game do not agitate anyone! If we do not take suffering and bitterness as a joke, we will give up playing and will not be able to prevail.
We do not fall, because we are equipped with a denying mechanism.
We do not fall, because we play
Music: @fouad.samiei
زندگی بازی
تغافل و انکار مرز باریک نجات و عذاب است. مکانیسم دفاعی و پوشش ما در برابر آنچه سخت و تلخ است؛ اما همزمان چشم پوشیدن از مخروبه‌هایی که زیر بال‌های سرخوشی مخفی‌اشان کرده‌ایم. تزیین مصائب به پرده‌های رنگین در رگ‌های انسان جریان دارد. حال آدم را خوب می‌کند. گویی زندگی، بازی بدون باختی باشد که آن را جدی نمی‌گیریم. قواعد بازی که خلق کسی را تنگ نمی‌کنند! اگر مصائب و تلخی‌ها را شوخی نگیریم زیر میز بازی می‌زنیم؛ قادر به ادامه نخواهیم بود. ما نمی‌افتیم، چون به مکانیسم انکار مجهزیم
ما نمی‌افتیم، چون بازی میکنیم
یکی از کارهای من در نمایشگاه ما نمی‌افتیم در بینال رانگ به همراه موسیقی فوآد سمیعی است
تغافل و انکار مرز باریک نجات و عذاب است. مکانیسم دفاعی و پوشش ما در برابر آنچه سخت و تلخ است؛ اما همزمان چشم پوشیدن از مخروبه‌هایی که زیر بال‌های سرخوشی مخفی‌اشان کرده‌ایم. تزیین مصائب به پرده‌های رنگین در رگ‌های انسان جریان دارد. حال آدم را خوب می‌کند. گویی زندگی، بازی بدون باختی باشد که آن را جدی نمی‌گیریم. قواعد بازی که خلق کسی را تنگ نمی‌کنند! اگر مصائب و تلخی‌ها را شوخی نگیریم زیر میز بازی می‌زنیم؛ قادر به ادامه نخواهیم بود. ما نمی‌افتیم، چون به مکانیسم انکار مجهزیم
ما نمی‌افتیم، چون بازی میکنیم
یکی از کارهای من در نمایشگاه ما نمی‌افتیم در بینال رانگ به همراه موسیقی فوآد سمیعی است